Ο δωδεκαθεϊσμός και η αλήθεια γύρο από αυτόν .

 ΠΕΡΙ  "ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΜΟΥ" ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΟΥ... 

Επειδή τα τελευταία χρόνια ακούγεται πολύ συχνά η λέξη "δωδεκαθεϊσμός", με σαφείς υποτιμητικες τάσεις και αιχμές, ας ξεκαθαρίσουμε ότι:

Οι όροι  "δωδεκάθεο", "δωδεκαθεϊσμός", 

"παγανισμός, καθώς και η ευφάνταστη "ειδωλολατρεία", είναι όροι νεοπαγείς,  που επικράτησαν ως ανυπόστατα χριστιανικά κατασκευάσματα, με σκοπό την διασάλευση της αλήθειας και τον διασυρμό της Ελληνικής Κοσμοθέασης. 

Οι πρόγονοί μας δεν ήταν δωδεκαθεϊστές, 

ούτε είχαν ποτέ χρησιμοποιήσει αυτόν τον ανακριβή θρησκευτικό προσδιορισμό!

Οι πρόγονοί μας ήταν πολυθεϊστές! 

Δεν είχαν δόγμα ούτε ακολουθούσαν με κλειστά μάτια και χωρίς κρίση, τις εντολές κάποιου "ιερού βιβλίου". Ήταν ψυχικά και πνευματικά ελεύθεροι και τιμούσαν το μεγαλείο της Φύσεως, όπως εκδηλώνεται μέσα από τον Ουρανό, τα πλανητικά φαινόμενά του και την ενεργειακή τους εκδίπλωση προς την Γη, την ένσαρκη ψυχή και την ανθρώπινη διάνοια. 

Εχοντας αντιληφθεί ότι η Συμπαντική Αρμονία εκτυλίσσεται μέσα από μια 'Αρρητη Αρχή, προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με τον υπερβατικό χώρο και τις θεϊκές οντότητες που τον διέπουν. Και έχοντας κατανοήσει ότι ο άνθρωπος των τριών διαστάσεων και των πέντε αισθήσεων, ούτε κατά διάνοια μπορεί ν' αντιληφθεί τις οντότητες που βρίσκονται σε διαφορετικές διαστάσεις και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί ν' αντιληφθεί και να κατανοήσει τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους, προσπάθησαν και πέτυχαν την νοητική υπέρβαση, διά της ερευνητικής οδού και ενασχόλησης. 

Επιχειρώντας την συνεχή πνευματική τους εξέλιξη, οι Έλληνες κατόρθωσαν μέσα από την Έρευνα, ν' αναπτύξουν την Επιστήμη, τις Τέχνες και τον ορθό Λόγο. Μ' αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να διαγράψουν μια συνεχώς ανοδική  ψυχοπνευματική διαδρομή και εκεί στήριξαν την θεωρία της ανελίξεως, ως βαθμιαία και συνεχή εξέλιξη των όντων. 

Οι Έλληνες ήταν αυτοί που έθεσαν την θεωρία της ανελίξεως των όντων ως υπέρτατο φυσικό νόμο και οι γνώσεις που αποκτούσαν ήταν για το κοινό καλό. 

Μέσα από αυτή την διαδικασία, βαθμιαία άλλαζε η στάση τους προς την ζωή και ο χαρακτήρας τους προς το καλύτερο, ενώ λόγω της επαφής τους με τον υπερβατικό χώρο έπαυαν να φοβούνται τον θάνατο και τον έθεσαν στην πραγματική του διάσταση, ως εξελικτική μορφοποίηση της χονδροειδούς ύλης προς την λεπτοφυή της μεταστοιχείωση. 

Οι πρόγονοί μας, ακολούθησαν τον ρυθμό της Φύσεως και τον αποτύπωσαν μέσα από την ισορροπία των αρρένων και θηλέων δυνάμεων, όπως εκφράστηκαν από το μεγαλείο των δώδεκα Ολύμπιων υπερδιαστατικών οντοτήτων. Ουδέποτε ο Έλλην φαντάστηκε ότι οι Κοσμογονικές Δυνάμεις της Φύσεως θα μπορούσαν να εγκλωβιστούν μέσα σε ασφυκτικά πλαίσια θρησκείας που στηρίζει το δόγμα, ώστε να υπηρετείται από αυτό και να επιβάλλεται αυθαίρετα. 

Η Ελληνική Κοσμοαντίληψη αποτυπώνεται γλαφυρά μέσα από τον λόγο του πάμφωτου και όχι "σκοτεινού" Ηρακλείτου:

[...Κόσμον τονδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έστε πύρ αείζωον...]

(Αυτόν τον κόσμο δεν τον έπλασε κανένας θεός ή άνθρωπος, παρά υπήρχε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει ως αιώνια, ζωντανή φωτιά)

Εν κατακλείδι, 

η Κοσμοθέαση των Ελλήνων, ως εφαρμοσμένη διαδικασία ύψιστης θεώρησης, έσπρωξε την ανθρωπότητα μακριά από το σκότος της άγνοιας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ανθρώπου κι έχει ανεξίτηλη υπογραφή Ελληνική! 

Στίλβη Μ.Μ.

Για την μεταφορά Cherokee21 

EUROVISION 2024 ΤΟ ΕΚΤΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΡΤ

 

ΜΟΥΣΙΚΟΤΡΟΠΙΕΣ

Με αφορμή το έκτρωμα που πρέκυψε και φέτο

και με εφαλτήριο το αίσθημα που δεν υπάρχει πιά

σκέψεις πάνω στο ζήτημα της τέχνης παραθέτω

ψάχντας νάβρω διέξοδο μες στην κακοτοπιά

Ο κόσμος που δεν έζησε, δεν έμαθε, δεν ξέρει

και όλα εκείνα που έπαθε τα βρίσκει φυσικά

να ανέχεται το άσχημο και να το υποφέρει

ζητά και τα παράλογα τα βρίσκει λογικά

Του πνεύματος η άλωση και της ψυχής η ήττα

είναι το εμπορεύσιμο του κέρδους αγαθό

προς πώληση που απαιτεί να χωριστεί η πίτα

και στον αφρό ό,τι έπλεε να πέσει στο βυθό

Απ’ τον κανόνα εξαίρεση η τέχνη δεν εισάγει

αφού από το τίποτα το παν δημιουργεί

Κάτι που αντιλήφθηκαν οι απατεώνες μάγοι

και ως τέχνη τους το άκυρο κάναν να λειτουργεί

Το αισθητήριο όργανο της όρασης, τα μάτια

έχει φραγή ασφάλειας στο άσχημο μπροστά:

Τα βλέφαρα που πίσω τους του ονείρου τα παλάτια

μένουν ορθά κι αλώβητα σαν μένουνε κλειστά

Όμως τ’ αυτιά δεν έχουνε αυτή τη λειτουργία

και τάπες για να κλείνουνε σε θόρυβο κακό

Εάν υπάρχει αγνοώ κάποια δικαιολογία

για του ήχου το απροστάτευτο ή κάποιο μυστικό

Όπως και νάχει τ’ όνειρο τα μάτια που φυλάνε

να μην το μάθει άνθρωπος, να μην το δει το φως

ήχοι στραβοί κι αταίριαστοι παντού παραφυλάνε

να το θυσιάσουν στα είδωλα με τελετές βουντού

Κάποτε είπε ο Leibnitz η μουσική πως είναι

η ηδονή που ο εγκέφαλος νιώθει καθώς μετρά

ενώ δεν ξέρει ότι μετρά (σκέψου καλά και κρίνε

και σύγκρινε τ’ ακούσματα με τούτο τα οικτρά)

Αυτό λοιπόν το μέτρημα των αριθμών στο βάθος

του νου στο υποσυνείδητο κάνει τη διαφορά

που εντοπίζει σιωπηρά των πράξεων το λάθος

Το λάθος μες στη σκέψη μας που όλους μας αφορά

Για τη μεγάλη απόσταση του μύθου από την τέχνη

δε θα μιλήσω πρόχειρα. Σε τέτοια δεν θα μπω

Στο χρέος μένω μοναχά. Χρέος του καλλιτέχνη

να δώσει εικόνα καθαρή στο σχήμα το θαμπό

Δεν είναι μόνο τ’ όνειρο που θέλει αλληλουχία

Είναι η μορφή στο αόρατο που πρέπει να εκφραστεί

σε τάξη επαναφέροντας τα διάσπαρτα στοιχεία

μες στην ψυχή το σχήμα τους για να αναπλαστεί

Μεγάλη η συζήτηση πάνω στις άδειες λέξεις

που δένουν με το θόρυβο και φτιάχνουν μουσικές

τόσες που απ’ τα κομμάτια τους δεν ξέρεις να διαλέξεις

τις σκέψεις, τον εγκέφαλο για κείνες όταν καις

Δεν ξέρω απ’ το υπόλοιπο στ’ αλήθεια τι απομένει

Στο αόρατο η επίγευση χαρίζει τη μορφή

Γνωρίζω ότι στη σκέψη του ο νους αν επιμένει

τρόπους θα βρει το όμορφο για να ξαναγραφεί

Της μουσικής τ’ ανύσματα, του νου οι συναρτήσεις

παλεύουνε με τ’ άπειρο και κόσμους συναντούν

Τις περιπέτειες του φωτός, ξυπνούν. Τις απαντήσεις

στις σκέψεις δίνουν που ίπτανται κι εντός μας περπατούν

Στης σιωπής το ηχόχρωμα οι νότες ταξιδεύουν

σαν τα μικρά πλεούμενα σε θάλασσα ανοιχτή

το στίγμα για να δώσουνε πορείες σημαδεύουν

για τ άγνωστο που τ όνειρο ζητά να υποδεχτεί

Στο φάσμα της ενέργειας, στον κόσμο των εικόνων

συνθλίβονται οι συχνότητες μες στον καταιγισμό τους

Στο έλεος της εντύπωσης συνθέτουν των τριγώνων

οξείες πλευρές και κλάσματα απ’ το συλλογισμό τους

Της αρμονίας το άθροισμα, το υπόλοιπο της σκέψης

λογίζεται ως γινόμενο και δυό ροπών πηλίκον

Της μελωδίας του ρυθμού που πας να ανατρέψεις

μηδέν το αποτέλεσμα θα βγει των ενηλίκων

Το θέμα της αντίληψης το γούστο καταρρίπτει

εκεί που το υποκείμενο το λάθος του μετρά

Το λάθος που ως έννοια του χάους καταπίπτει

στη διαφορά απ’ τα μυστικά ετούτα τα μικρά

Το λίγο μέσα του πολλές αλήθειες περιέχει

που καρτερούν αόρατες αυτόν που θα τις βρει

μέσα στου χρόνου τη ροή, μες στο ρυθμό που τρέχει

με την κρυφή ταχύτητα τη σκέψη που αφαιρεί

Το τελικό συμπέρασμα στους λίγους πάντα ανήκει

Μα οι πολλοί επιβάλλουνε το νόμο τελικά

Δεν ξέρω αν ήττα λέγεται η έκβαση ή νίκη

και το αν απαρτίζονται απ’ τα ίδια υλικά

Ο θόρυβος παντρεύτηκε μ΄αυτή τη φασαρία

που τη φωνή επισκίασε, θυσία στο ρυθμό

Γραφή που παραχάραξε τη γνήσια ιστορία

Πράξη που δεν κατάφερε τομή στον αριθμό

Πρόσκαιρα όντα της φωτιάς, φαιδρές σκιές στον τοίχο

Μες στη σπηλιά του Πλάτωνα τα είδωλα ακολουθούν

τον αξημέρωτο χορό της φλόγας με τον ήχο

κι από τον αναθρώσκοντα βαρύ καπνό μεθούν

Κι όταν μεθούνε οι ψυχές με τ’ αδειανά ποτήρια

χορεύουν με φαντάσματα, με ίσκιους τραγουδούν

στου παραλόγου τη σκηνή στήνοντας πανηγύρια

για το έργο που δεν άκουσαν και δε μπορούν να δουν

Χοροπηδάει ο πιθηκος κι ο χιμπατζής γελάει

οι δυό παιχνίδια παίζουνε απάνω στα κλαδιά

κι ο μάγος της πρωτόγονης φυλής παραμιλάει

θυσιάζοντας στους δαίμονες τ’ αθώα της παιδιά

Δεν έχει λόγο η οργή κι η αγανάκτηση σου

αν σκέπτεσαι τα πράγματα σωστά και καθαρά

Η λογική αν διατρέχει την αυτοσυγκράτησή σου

και με οδηγό τη σύγκριση η σκέψη προχωρά

Οι χαμηλές στροφές του νου χαλούν τον κινητήρα

Στις χαμηλές συχνότητες ποτέ μην αφεθείς

Στα ταπεινά ανάμεσα τα πνεύματα τα στείρα

σκόνη θα γίνεις, διάγραμμα φωτός και θα χαθείς

Πως να το γράψουν, τι να πουν και πως να το εκφράσουν

το προφανές στα μάτια μας εάν δε βλέπουν πια

όσοι αυτά που μας πουλούν δέχονται ν’ αγοράσουν

λες και την πάπια ακολουθούν σαν τα μικρά παπιά;

Δείγμα γραφής, μέτρημα αρχής και θλίψης μέγας λόγος

Διαλύεται η αντίληψη κι η κρίση σταματά

η λογική όσα δέχεται αν πράττει αναλόγως

και αν τη λάθος άποψη σαν πιο σωστή κρατά

Όση παιδεία κι αν υποστεί ο άνθρωπος παραμένει

του εαυτού του όμηρος των τάσεων και ορμών

ως το μη χείρον βέλτιστον πιστά γιατί επιμένει

να επιλέγει τ άσχημα, τα ωραία επιτιμών

Αυτό που αβασάνιστα τ’ ονοματίζουν τέχνη

κι ο θόρυβος που λέγεται σύγχρονη μουσική

σαν ξίφος τον εγκέφαλο σκίζει του καλλιτέχνη

γιατί δεν έχει έρεισμα, μέτρο και λογική

Μεγάλη περιπέτεια της σκέψης τα ταξίδια

Η μακρινή ανάμνηση του ωραίου παραδείσου

παγίδες κρύβει μέσα της, δηλητηριώδη φίδια

που αθέατα τυλίγονται απάνω στο κλαδί σου

Όπως οι εικόνες των ματιών κι ό,τι μπροστά μας δούμε

τέχνη δεν σχηματίζουνε χωρίς μια συνοχή

έτσι και όσα ακούσουμε και όσα τραγουδούμε

τον κωδικό δεν έχουνε που ανοίγει την ψυχή

Τραγούδια δίχως νόημα και ήχοι απ’ το συρμό

που αγνοούν το μέτρημα και την ορθή δομή

της τέχνης το οικοδόμημα, του λόγου τον ειρμό

διαγραφούν μονοκοντυλιά με μια λοξή γραμμή

Σε μια γιορτή που η ψυχή απ’ τη χαρά απουσιάζει

σα μαριονέτες οι μορφές χορεύουν στη σκηνή

για το κομπιούτερ που αριθμούς διαρκώς πολλαπλασιάζει

μες στην πελώρια τα όνειρα που αλέθει μηχανή

Μια ισορροπία προσπαθώ στραβή να περιγράψω

Στο άκυρο, το ασυνάρτητο το δίχως λογική

ζητώ να βρω το νόημα, εξήγηση να γράψω

για την πλευρά του κωμικού την άκρως τραγική

Εν κατακλείδι η μουσική δεν είναι πανηγύρι

Είναι το άνθος της ψυχής που να ανοίξει θέλει

και το τραγούδι μια φωνή σαν μέλισσα στη γύρη

που μέλι φτιάχνει ολόγλυκο για όλη την κυψέλη.

Από τον Δημοσθένη Μαυρογιάννη

Η ΑΣΧΗΜΙΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ

 

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ εἶναι εὐλογημένος τόπος. Ὄμορφος τόπος. Ἁγιασμένος τόπος. Κοιτᾶς ψηλά καί βλέπεις τούς ἀγγέλους νά σοῦ χαμογελοῦν στόν γαλανό οὐρανό. Κοιτᾶς χαμηλά καί ἀντικρίζεις στήν γῆ τά θαύματα τῆς μητέρας φύσης... Κοιτᾶς γύρω σου καί ἀπολαμβάνεις τά πολύ ἔντονα χρώματα καί τίς τραγουδιστές ἑλληνικές φωνές. Αὐτή τήν πατρίδα ὅμως ... κατά βάθος δέν τήν ἀγαπᾶμε...

Τό πρόβλημα τῆς νέας Ἑλλάδος πού ξεπήδησε μέσα ἀπό τήν παλαιά δέν εἶναι οἰκονομικό... Τό πρόβλημά της εἶναι κυρίως αἰσθητικό. Ἐγκαθιδρύσαμε τήν ἀσχήμια καί τό κίτς πάλι. Ἀναγορεύουμε τήν ἀσχήμια σέ mainstream γιά νά τήν ἐπιβάλλουμε μέ τό ζόρι. Καί τό χειρότερο: Ἀφαιροῦμε ἀπό τήν ἀσχήμια αὐτή κάθε τί τό ἐθνικό γιά νά τήν βαπτίσουμε παγκόσμια τάση καί νά τήν ἀπενεχοποιήσουμε.

Τό περιθώριο ζεῖ μεγάλες δόξες. Ὁ νέος βασιλιᾶς εἶναι ἡ ὑποκουλτούρα καί ὁ ἐκφυλισμός τοῦ ἀνθρώπου. Ὅσο πιό πολύ ἐκφυλίζεται ὁ ἄνθρωπος τόσο περισσότερο ἀποθεώνεται. Ὅσο πιό πολύ ἀπέχει ἀπό τόν πολιτισμό τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες ἔχει νά ἀνέβει στό βάθρο. Παραδείγματα ἄπειρα.

Τό πρῶτο: Ἡ ὑποκουλτούρα πού ὀνομάστηκε ἑλληνικό τραγούδι καί θά μᾶς ἐκπροσωπήσει στήν Eurovision. Τήν ὁποία πληρώνουμε ἁδρά ἀπό τούς φόρους μας. Ἵδρωνε, κορόιδο Ἕλληνα! Τό πρόβλημά του δέν εἶναι ὅτι τό ἑρμηνεύει μιά Ἑλληνοσουδανή πού ὅταν ἐμφανίστηκε στό ἑλληνικό στερέωμα μᾶς συγκίνησε μέ τήν διασκευή δημοτικῶν τραγουδιῶν πού ἔκανε. Τό πρόβλημά του δέν εἶναι ὅτι θυμίζει ἰνδικό Μπόλλυγουντ καί οὔτε κἄν Δύση –δέν μιλᾶμε γιά Ἑλλάδα. Τό πρόβλημά του δέν εἶναι ὅτι τό χορογράφησε ἕνας ἀθίγγανος μέ καταγωγή ἀπό τόν συνοικισμό Ἥφαιστος τῆς Κομοτηνῆς ὁ ὁποῖος δηλώνει «Ὀθωμανός παλαιότουρκος». Ἑλληνικό τραγούδι σέ ρυθμούς «παλαιότουρκου», προσέξτε! Τό πρόβλημά του, ἐν συνόλῳ, εἰκόνα, ἦχος καί στίχος εἶναι ἡ ἀσχήμια. Τό πρόβλημά του εἶναι ὅτι ἀντί νά ἔχει ἑλληνικό φῶς ἔχει βαθύ ἀνατολικό («συμπεριληπτικό-πολυπολιτισμικό») σκοτάδι. Τό πρόβλημά του δέν εἶναι πώς δέν εἶναι οὔτε κἄν γνησίως Ἀνατολή ἀλλά ἕνα μπάσταρδο τῆς Ἀνατολῆς. Καί ὅμως κάτω ἀπό αὐτό τό κατασκεύασμα θά μπεῖ ἡ ἑλληνική σημαία. Τήν ὁποία θά ἀνεμίζει ἡ Σάττι τό βράδυ τοῦ ἡμιτελικοῦ-τελικοῦ. Ἄ, ρέ Κολοκοτρώνη! Νά ἤξερες ὅτι θά βάψει τήν σημαία ρόζ ὁ κατά τύχη Δήμαρχος Δούκας καί ὅτι θά ἐπιμεληθεῖ ἑλληνικό τραγούδι «Ὀθωμανός παλαιότουρκος», νά δῶ ἄν θά τά ἔδινες ὅλα γιά ἐμᾶς!

Παράδειγμα δεύτερο: Ὁ τράνς πού προπηλακίστηκε στήν Θεσσαλονίκκη. Κανείς δέν εἶναι ὑπέρ τῆς βίας. Κανείς ὑπέρ τοῦ χλευασμοῦ καί τῆς ἀποδοκιμασίας. Ὅποιος καί ἄν εἶναι, ὅ,τι θέλει νά εἶναι. Μέ δέκα χαλκᾶδες στήν μύτη, μέ ξεπλυμένο μαλλί, ὅ,τι! Ὅποιος ἔχει τήν ἐλευθερία ἔχει καί τήν εὐθύνη. Τά εἶπε πολύ ὡραῖα στό μήνυμά του ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος. Κανείς δέν εἶναι ὅμως καί ὑπέρ τῆς πρόκλησης. Τό ζήτημα μέ τόν νεαρό αὐτό «πολυτραυματία» πού εἶναι μετά βεβαιότητος δημιούργημα κάποιας οἰκογένειας σέ κρίση, δέν εἶναι ἡ σεξουαλική ταυτότητά του ἀλλά ἡ ἔλλειψη αὐτοεκτίμησης. Στό διαδίκτυο ἤδη κυκλοφοροῦν εἰκόνες του στά «τέσσερα» ἀπό σελίδες γνωριμιῶν μέ τό κινητό του, στίς ὁποῖες συστήνεται ὡς «ἐνεργοπαθητικός» πού ἀναζητᾶ πελάτες. Ἡ συμπαράσταση σέ κάποιον πού προπηλακίζεται εἶναι αὐτονόητη. Ἡ ἀποθέωση σέ κάποιον πού ἐκφυλίζεται καί θέλει καί ISO, ὅμως, ὄχι. Δέν μπορεῖ νά εἶναι πρότυπο πού ἀγκαλιάζεται ἀπό τίς πολιτικές δυνάμεις τό δικαίωμα στόν ἐκφυλισμό.

Παράδειγμα τρίτο. Προσέξτε καλά τό «λούκ» πού λανσάρεται ἀπό τά κοσμικά στέκια καί τά μπάρ μέχρι τούς μπράβους στίς πόρτες, τούς συνοδούς καί τούς ὁδηγούς τῆς νεόπλουτης ἐλίτ τῆς ὕβρεως: Κουρεμένο κεφάλι γουλί, κοντό γενάκι, μαῦρο «πουκαμισέ», ἀμφίεση ἔξω ἀπό τό παντελόνι, μπόττα. «Λούκ» Ἰσλάμ. «Λούκ» Ταλιμπάν. «Λούκ» Μπίν Λάντεν. Τί σχέση ἔχει ὁ Ἕλληνας μέ ὅλα αὐτά; Καί ὅμως! Τοῦ πέρασαν τήν ἀσχήμια μέσα ἀπό τό Λούκ πού λανσάρουν οἱ μουσουλμᾶνοι ποδοσφαιριστές στήν Ἀγγλία καί στήν Ἑλλάδα.

Ἡ χειρότερη ἀσχήμια ἀπό ὅλες εἶναι ὅμως εἶναι ἡ γλῶσσα μας. Τά «Μπρό», τά «μπός» , τά «ἔχουμε μπίφ» , τά «τσάλεντζ». καί οἱ λοιπές συντομογραφίες-ἀηδίες. Οἱ Ἕλληνες μιλᾶνε μέ κομμένες ξένες λέξεις, λές καί ἔχουν πάθει λόξυγκα. Οἱ Ἕλληνες σπανίως βαπτίζουν τά καταστήματά τους μέ ἑλληνικά ὀνόματα. Οἱ Ἕλληνες γράφουν σάν βλάχοι μέ greeklish στά κινητά λέξεις πού τούς ἔρχονται στά χείλη ἀπό αἰῶνες πίσω ὡς κληρονομιά ἀπό τούς προγόνους μας. Πρωταγωνιστής τῆς ἀσχήμιας εἶναι τό κράτος μέ τά pass καί τά βαρβαρικά gov –καί ἕπονται οἱ ἄλλοι...  Παράδειγμα τελικό τῆς νέας ἑλληνικῆς ἀσχημίας, ἡ δειλία. Αὐτοί πού βάλλουν ὡς ἀγέλη δέκα ἐναντίον ἑνός (συμμαθητῆ τους) καί τόν λιανίζουν στό ξύλο, καί ὄχι ἕνας ἐναντίον ἑνός, ὅπως ἴσως κάναμε κάποτε στίς ἀλάνες, δέν εἶναι ἁπλῶς βίαιοι ἄνθρωποι. Εἶναι ἄνθρωποι χωρίς μπέσα, μέ ἀσχήμια. Πού θέλουν νά ἐπικρατήσουν χωρίς κανόνες.... Αὐτοί πού ἀκροπατῶντας στό σκοτάδι βάζουν βόμβες καί ἀνατινάζουν βενζινάδικα καί κάβες δέν δημιουργοῦν ἁπλῶς αἴσθηση ἀνομίας στήν πατρίδα μας. Διαχέουν τήν ἀσχήμια καί τήν δειλία τους. Μέ ξέρετε χρόνια!

Εἶναι στιγμές πού ἀναθαρρῶ καί πιστεύω ὅτι θά καταφέρουμε νά τήν ἀποφύγουμε τήν ὕβριν. Καί ἄς φλερτάρουμε καί πάλι μέ αὐτήν ὡς δοῦλοι τῆς ὕλης. Ἔρχονται ὅμως καί στιγμές πού κοιτάζω πρόσωπα, πρότυπα, αἰσθητικές, καί διακρίνω παντοῦ μιά Ἑλλάδα πού δέν ἀναγνωρίζω. Ἑλλάδα γεμάτη ἀσχήμια καί χυδαιότητα. Ἑλλάδα πού τῆς λείπουν οἱ ποιότητες. Καί τό ὡραιότερο: Αὐτή ἡ Ἑλλάς τοῦ περιθωρίου καί τῆς ἀσχημίας λανσάρεται ὡς πρότυπο. Καί κάθε φορά πού τολμᾶ κανείς νά πεῖ ὅτι «δέν εἶναι Ἑλλάδα αὐτό» προπηλακίζεται ἀπό τόν στημένο διαδικτυακό ὄχλο ὡς «σκοταδιστής», «ὁμοφοβικός», «ἀκροδεξιός», «σεξιστής», «μή συμπεριληπτικός», ξέρετε τώρα οἱ λέξεις μέ τίς ὁποῖες σέ «βάφουν» ὅταν δέν προσαρμόζεσαι στάς γραφάς. Καί ἄν τυχόν ἐπιμένεις καί πάλι ὅτι δέν εἶναι Ἑλλάς αὐτή ἡ ἀσχήμια, τότε τό νέο σύστημα ἀρχίζει τό κλάμα τό γοερό: «Τί μᾶς βρῆκε! Τί πάθαμε! Τί θά κάνουμε τώρα! Ἀκροδεξιά!». Σπρώχνει ἡ ἀσχήμια τόν κόσμο στό ἄκρα καί ἡ ὑγιής ἀντίδραση «ἐττικετάρεται» ὡς ἀκροδεξιά. Ἐνῷ τό μεγαλύτερο ἄκρο εἶναι ἡ ἐπιβολή τοῦ τίποτα. Δέν ξέρω ποῦ θά «καθίσει» αὐτό τό ἐκκρεμές. Ἀλλά ὅταν τό «περιθώριο» βαπτίζεται «ὑγιές κέντρο» καί τό «ὑγιές κέντρο» βαπτίζεται, καταδιώκεται καί τό κυριώτερο καταπιέζεται ὡς «περιθώριο», μόνον καλές ἡμέρες δέν θά ἔρθουν. Ἡ ἀσχήμια θά διαρκέσει.

Υ.Γ.: Πρός τόν Δήμαρχο τῆς ἀσχημίας κύριο Δούκα: Ἀφοῦ σᾶς ἀρέσει τόσο πολύ τό ρόζ χρῶμα καί «βάψατε» τό Δημαρχεῖο μέ τήν ρόζ σημαία τῆς Λαλέ, μία πρόταση: Βάψατε καί τό ὑπηρεσιακό σας αὐτοκίνητο ρόζ νά κυκλοφορεῖτε στήν Ἀθήνα, νά σᾶς καμαρώνουμε «πίνκ»…

Μανώλης Κοττάκης https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bc%a1-doksa-to%e1%bf%a6-perithoriou/

Για την μεταφορά 

Cherokee21 

ΜΠΑΧΤΣΙΣΙ- ΚΑΤΙ ΤΙ- ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ-ΚΟΚΑΛΑΚΙ

 Ανεμογεννήτριες στη Σητεία 

Για όσους δεν γνωρίζουν , κάποτε αρθρογραφούσα ,σαν αναγνώστης στην τοπική εφημερίδα ΑΝΑΤΟΛΗ , με διάφορα θέματα . 

Η γραφίδα μου ήταν αιχμηρή , ανεξάρτητη και κριτική ! 

Το αποκορύφωμα ήταν όταν σαν υπεύθυνος τύπου της Ελλήνων συνέλευσης ( Βλέπε Αρτέμης Σώρρας , τοπικό γραφείο Ε.ΣΥ.  , στο οποίο υπήρξα και γενικός γραμματέας , διευθύνον σύμβουλος και ομιλητής του δρόμου ) έγραφα άρθρα με την υπογραφή του υπεύθυνου τύπου , ο οποίος σαν νόμιμος εκπρόσωπος κομματικού φορέα , είχε την ελευθερία και το δικαίωμα να γράφει χωρίς λογοκρισία και μπλοκ . 

Φαίνεται ότι τα γραφόμενά μου ενόχλησαν της κομματικές σέκτες του συστήματος ( τελικά μάλλον έτσι κατάντησε και η οργάνωση του Σώρρα και αυτός ήταν ο λόγος που αποχώρησα με αυστηρή κριτική και δημόσια τοποθέτηση ) , οι οποίες υποθέτω ότι πίεσαν τους ιδιοκτήτες της εφημερίδας ( που είναι αξιόλογα άτομα και τα οποία είχα κάποτε μαθητές και τα σέβομαι με κάποια όρια όμως ) να μη δημοσιεύουμε δελτία τύπου του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα και κατεπεκταση προσωπικά δικά μου άρθρα , κατά παράβαση της ισότητας μεταξύ των κομματικών - πολιτικών φορέων και την αδέσμευτη άποψη . 

Φυσικά και το γράψιμο ήταν αιχμηρό αλλά ήταν πάντα ενυπόγραφο. 

Εστάλη εξώδικο στην εφημερίδα σαν πολιτικός φορέας , με την δική μου υπογραφή , για την μεροληπτική της στάση και αυτό απετέλεσε αιτία για την διακοπή της δημοσίευσης προσωπικών μου άρθρων , καθόσον θεωρήθηκε εχθρική πράξη έναντι της εφημερίδας . 

Μετά από την αποχώρησή μου από την Ελλήνων συνέλευση τον Ιανουάριο 2019 ( για τον λόγω της λάθος πορείας που ακολουθούσε ο τιτανοτεράστιος θεός Σώρρας , που ενώ όλα όσα έλεγε ήταν αληθή , σωστά και αξία για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος , οι πράξεις του οδήγησαν στην αποχώρηση αρκετών ικανών αγωνιστών στελεχών και αλλαγή των αρχικών στόχων ) προσήλθα στην εφημερίδα , για να τους ζητήσω σαν άτομο την συνέχιση της συνεργασίας , δημοσίευσης άρθρων . Η απάντηση ήταν αρνητική , ίσως με το δίκιο τους , αφού η δική μου  υπογραφή σαν υπεύθυνος τύπου , εκπροσωπούσε την θέση του οργανισμού . Κάποιες δημοσιεύσεις έγιναν , ίσως για λόγους συναισθηματικούς , αλλά μέχρι εκεί . 

Φυσικά και κατανοώ την αντίδραση των υπευθύνων . Να σημειωθεί ότι ταυτόχρονα με το εξώδικο είχα διακόψει και την προσωπική συνδρομή . 

Η προσπάθειά μου για επανασύνδεση , με την ανάληψη της ευθύνης μου και συγνώμης , σαν υπεύθυνου τύπου,  αλλά με την προσωπική δέσμευση ότι στα άρθρα μου θα είμαι πιο προσεκτικός και με την ελεύθερη παρατήρηση και λογοκρισία ( όχι και τόσο σωστό αλλά το δέχτηκα ).  Η απάντηση ήταν και πάλι όχι .

Έτσι ο μοναδικός τρόπος για να δημοσιοποιώ τις θέσεις μου , της απόψεις μου Κάιντα μηνύματα που θέλω να δώσω για προβληματισμό των συμπολιτών μου , με κίνδυνο να μην είμαι και τόσο αρεστός ( όταν γράφεις η λες την αλήθεια , κλείνουν πόρτες και αυτό είναι γνωστό τοις πάσι ) είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης . 

Έτσι , μεταφέρω σήμερα την απόφαση του Δήμου Σητείας και των κοινοτήτων για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στην περιοχή τους , με μόνο κριτήριο τα ανταποδοτικά οφέλη ( τα πάντα πλέον αξιολογούνται με το χρήμα , πουλάμε τα πάντα , ακόμα και την ψυχή της μάνάς μας αν χρειαστεί ) . 

Αλήθεια ρε συνέλληνές , εσείς που ψηφίσατε την έγκριση για την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στην περιοχή σας , που είναι βεβαίως κομμάτι της Κρήτης μας , αναλογιστήκατε τις μακροχρόνιες επιπτώσεις , αυτής της τάχα πράσινης ( κουραφέξαλα ) ανάπτυξης προς όφελος αποκλειστικά και μόνο των ολιγαρχών , με κάποια ψίχουλα για αγορά της συνείδησης των απλών ανθρώπων ; Αναλογιστήκατε την αλλοίωση που θα υποστεί η πανίδα , η χλωρίδα , τον εδαφικό βιασμό , και την αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών της περιοχής σας ; Μόνο τα τα πινάκια φακής σκεφτήκατε ; 

Θυμάστε τι έγινε με τα φωτοβολταϊκά με την αξία πώλησης της κιλοβατώρας στα 55 λεπτά και που τώρα έχει πέσει στα τάρταρα ; Κάπως έτσι θα πάνε και τα λεγόμενα ανταποδοτικά οφέλη . 

Cherokee21 7-3-2024

Λυπούμαι για την εξαγορά συνειδήσεων με το χαρτζιλίκι , το κάτι τι , το μπαχτσισι πάνω ή κάτω από το τραπέζι , χωρίς σεβασμό στην επόμενη γενιά σας ! 

Λυπούμαι ! 

Cherokee21 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ! Αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει. Χρειάζεται ασφαλώς Εθνική προσπάθεια. Χρειάζεται να μάθουμε όλες τις πτυχές της Ιστορίας μας χωρίς ωραιοποιήσεις και κυρίως χωρίς αποκρύψεις των ιστορικών γεγονότων που καθόλου δεν μας τιμούν, όπως εκείνα που αναδεικνύουν τα ελαττώματα της φυλής μας!

Αυτές οι ωραιοποιήσεις και κυρίως οι αποκρύψεις ιστορικών γεγονότων, μας εμποδίζουν να κατακτησουμε την εθνική μας Αυτογνωσία. Χωρίς εθνική Αυτογνωσία δεν μπορούμε να διορθώσουμε την ιστορική μας πορεία, ούτε να αποφύγουμε τα ίδια λάθη που συνεχώς επαναλαμβάνουμε.

Γι αυτό και δυστυχώς οδηγούμεθα στις ίδιες απογοητεύσεις ! Όλοι οι λαοί αντλούν διδάγματα από την ιστορία τους και παραδείγματα από τους προγόνους των προς μίμηση,αλλά και προς αποφυγή. Εμείς στρουθοκαμηλίζοντας περιοριζόμεθα στα παραδείγματα προς μίμηση. Σαν να μην υπάρχουν τα προς αποφυγή.

Με αυτό τον τρόπο εκτρεπώμεθα σε μια συνεχή στείρα πατρογονολατρεία. Χάνουμε τον δρόμο προς την αναγκαία Εθνική αυτογνωσία που χρειαζόμεθα για να σφυρηλατήσουμε Εθνική ομοψυχία και συνοχή. Δυστυχώς και ευτυχώς, την Εθνική ομοψυχία και συνοχή τις αποκτούμε και τις ατσαλώνουμε μόνο όταν φθάνουμε στο χείλος του γκρεμού σε πολεμικές περιόδους ή μεγάλων εθνικών δοκιμασιών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα!

Α. Πίκρα και αχαριστία εισέπραξαν οι ήρωες του 21!

Παραθέτω χωρίς σχόλια πιο ήταν το τέλος της ζωής των κορυφαίων ηρώων και προσωπικοτήτων της επανάστασης του 1821!

• Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο μεγάλος Αρχιστράτηγος, το μυαλό της Επανάστασης, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από την Αντιβασιλεία των πραιτοριανών του Όθωνα. Ο Όθων του έδωσε χάρη και πέθανε από συμφόρηση το 1843 σε ηλικία 73 ετών παραμελημένος και παραγκωνισμένος.

• Νικηταράς ο Τουρκοφάγος: Πέθανε το 1849 άρρωστος και τυφλός σε ένα ημιυπόγειο στον Πειραιά σε ηλικία 68 ετών, εγκαταλειμμένος απ’ όλους. Πάμφτωχος όπως και η οικογένεια του που ‘’απέθνησκε της πείνας’’ κατά τον ιστορικό της εποχής!

• Γιάννης Μακρυγιάννης: Πρωταγωνίστησε στην επανάσταση, αλλά κυρίως στην λαϊκή εξέγερση στις 3 του Σεπτέμβρη για την παραχώρηση Συντάγματος από τον μονάρχη Όθωνα. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και έμεινε φυλακισμένος και σε απομόνωση επί τριετία (1851-1854). Πέθανε από τις κακουχίες αυτές το 1864 σε ηλικία 67 ετών.

• Ανδρέας Λόντος: Ο πλούσιος πρόκριτος των Καλαβρύτων, συμπρωταγωνιστής του Μακρυγιάννη στα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 για την παραχώρηση Συντάγματος. Αυτοκτόνησε το 1846 σε ηλικία 62 ετών ‘’μη δυνάμενος να ανεχθεί την ένδεια του’’!

• Μαντώ Μαυρογένους: Η πλούσια αρχόντισσα της Μυκόνου διέθεσε όλη της την περιουσία για τον μεγάλο Αγώνα. Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από όλους σε ηλικία 44 ετών από τύφο στην Πάρο το 1840!

• Νικόλαος Κριεζιώτης: Ο ήρωας του ξεσηκωμού και της επανάστασης στην Εύβοια. Καταδιώχτηκε από το οθωμανικό καθεστώς και κρύφτηκε αυτοεξόριστος στην Σμύρνη όπου πέθανε σαν απλός και ανώνυμος το 1853 σε ηλικία 68 ετών.

• Παναγιώτης Σέκερης: Διέθεσε την περιουσία του για την χρηματοδότηση της οργάνωσης της Φιλικής Εταιρείας. Το 1830 πέθανε πάμφτωχος στο Ναύπλιο όπου είχε διοριστεί σε μεγάλη ηλικία ως τελώνης για να εξοικονομήσει τα στοιχειώδη για να επιβιώσει!

• Όμως την χειρότερη μοίρα από όλους είχαν οι Ιωάννης Καποδίστριας, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος και ο Πάνος Κολοκοτρώνης.

Και οι τρεις δολοφονήθηκαν άγρια από Έλληνες που είχαν μέχρι τότε τον φωτοστέφανο του αγωνιστή στο μεγάλο Αγώνα. Όμως τα πάθη της εποχής και οι προσωπικές αντιδικίες των αγωνιστών μεταξύ των,οδήγησαν κάποιους από αυτούς, όπως τον Γκούρα και τους Μαυρομιχάληδες, με αυτές τις δολοφονίες που διέπραξαν, να αμαυρώσουν την δόξα της ηρωικής τους συμμετοχής στον αγώνα και την ιστορική τους υστεροφημία!

Β. Ίδια και χειρότερη η μεταχείριση επιφανών Αρχαίων!

•  Θεμιστοκλής: Ο νικητής των Περσών στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, πέθανε στην εξορία!

• Μιλτιάδης: Ο επίσης νικητής στην επική μάχη του Μαραθώνα, πέθανε στη φυλακή!

• Αριστείδης ο Δίκαιος: Σπουδαία πολιτική και στρατιωτική προσωπικότητα της Αρχαίας Αθήνας, πέθανε από πείνα στην εξορία γιατί ήταν δίκαιος και σωστός Δημότης των Αθηνών!

• Πυθαγόρας: Από τις πιο κορυφαίες διάνοιες των Αρχαίων στον τομέα της Γεωμετρίας των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας. Πέθανε από πείνα στην εξορία!

• Περικλής: Ο κορυφαίος πολιτικός του Χρυσού αιώνα των Αθηνών. Τον εξανάγκασαν σε παραίτηση με άδικη κατηγορία και πέθανε λυπημένος πριν αποκατασταθεί η υπόληψη του!

• Φειδίας: Ο κορυφαίος γλύπτης όλων των εποχών, δημιουργός ενός από τα επτά θαύματα του κόσμου. Πέθανε στην φυλακή!

• Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης: Και οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές της Αρχαιότητας των οποίων τα έργα θαυμάζει μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα πέθαναν στην εξορία που τους εξαπέστειλαν οι συμπολίτες τους!

• Ηρόδοτος: Ο αποκαλούμενος πατέρας της Ιστορίας πέθανε στην εξορία!

• Ικτίνος, ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα, επίσης πέθανε στην εξορία!

• Σωκράτης ο κορυφαίος των φιλοσόφων. Φυλακίστηκε άδικα και προτίμησε να δηλητηριαστεί μόνος του με κώνειο, παρά να δραπετεύσει,όπως επίμονα του πρότειναν οι μαθητές του!

• Θουκυδίδης επίσης εξέχων ιστορικός της Αρχαιότητος, πέθανε στην εξορία!

• Αριστοφάνης ο περίφημος κωμωδιογράφος της Αρχαιότητος. Πέθανε από ασιτία στην εξορία!

• Δημοσθένης ο περίφημος ρήτορας. Ήπιε δηλητήριο και αυτοκτόνησε, απογοητευμένος από τους συνδημότες του.

• Ισοκράτης επίσης εξαίρετος ρήτορας. Ο μακροβιότερος όλων των επιφανών αρχαίων Ελλήνων. Έζησε 99 χρόνια αλλά και αυτός εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία!

• Αναξαγόρας ο εξαίρετος φιλόσοφος και πρωτοπόρος στον τομέα της αστρονομίας. Πέθανε στην εξορία!

Από όλα αυτά τα αναμφισβήτητα βιογραφικά ιστορικά γεγονότα και στοιχεία, τα οποία επιμελώς αποφεύγουμε (πολύ κακώς) να διδάξουμε και να μάθουμε στα σχολεία μας, επιβεβαιώνεται πλήρως η αλήθεια της επικεφαλίδας του παρόντος άρθρου, η οποία δυστυχώς μας βαραίνει ως επαναλαμβανόμενη εθνική ντροπή και κατάρα του Έθνους! Διερωτώμαι έως πότε η Ελλάδα θα ‘’τρώει’’ τα καλύτερα παιδιά της;

Σήμερα εν μέσω γενικευμένης κρίσης στην Ελληνική κοινωνία σε όλους τους τομείς της δημοσίας και ιδιωτικής μας ζωής, ξεπεράσαμε κάθε όριο! Η Ελλάδα δεν τρώει απλώς τα καλύτερα παιδιά της, τρώει όλα τα παιδιά της, αυτοκτονώντας ταυτόχρονα και η ίδια!

Όταν η ανεργία των νέων σε μια χώρα ξεπερνά το 60%, όπως στην σημερινή Ελλάδα και , οι νέοι μεταναστεύουν μαζικά για να επιζήσουν, η χώρα αυτή αυτοκτονεί με τον χειρότερο τρόπο! Χρειαζόμαστε επειγόντως μια νέα Φιλική Εταιρεία εμπνευσμένων Ελλήνων οραματιστών, για μια νέα Εθνική Παλιγγενεσία που θα ανακόψει την ξέφρενη σημερινή πορεία αφανισμού της πατρίδος μας!

Κλείνοντας αυτό το άρθρο ως δική μου συμβολή προβληματισμού και απόψεων στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, θα παραθέσω αποσπάσματα κειμένων των δύο μεγάλων σοφών της Αρχαιότητος, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ταιριάζουν απόλυτα στην σημερινή πολιτική επικαιρότητα, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή και των αποφάσεων που λαμβάνονται ,όσο και στις τοπικές κοινωνίες ενόψει των εκλογών εκπροσώπων στους ΟΤΑ και την Ευρωβουλή.

Είπε ο Πλάτωνας:
• ‘’Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν’’ και

• ‘’Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώ
τερους τους’’.

Είπε επίσης ο Αριστοτέλης:
«……Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ ενός για να συντηρείται με τα χρήματα τους η φρουρά του καθεστώτος, και αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες ώστε να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων και η απορρόφηση της περιουσίας των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά.

Οι διωγμοί κατά των Ελλήνων φιλοσόφων

Γιατί άραγε και σήμερα ο σοφός άνθρωπος είναι σπάνιο είδος;

Οι περισσότεροι φιλόσοφοι δεν ήταν Αθηναίοι, ούτε εξελίχθηκαν ως φιλόσοφοι εξαιτίας της ζωής τους στην Αθήνα. Ταξίδευαν σε όλον τον αρχαίο κόσμο, συλλέγοντας γνώσεις από παντού, και επέστρεφαν για να τις διαδώσουν με τα συμπεράσματα τους, τις θεωρίες, τις εξερευνήσεις τους και τις εμπνεύσεις που αποκόμισαν. Άλλωστε, οι περισσότεροι φιλόσοφοι δεν γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο κυρίως σώμα της Ελλάδας, αλλά στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία και στη «Μεγάλη Ελλάδα» και στις αποικίες.

Οι περισσότεροι φιλόσοφοι κατέφευγαν στις αποικίες, επειδή τους κυνηγούσαν, προτιμούσαν τις κοινωνίες των νέων πολιτειών και αποικιών όπου άκμαζαν οι νέες ιδέες, κάτι που δεν συνέβαινε συχνά στο αθηναϊκό ή στο σπαρτιατικό κράτος.

Να σημειωθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι δεν ήταν στην καθημερινότητά τους σαν τους συνηθισμένους άλλους συνανθρώπους τους, το αντίθετο μάλιστα ήταν παράξενοι, εκκεντρικοί, ιδιότροποι, παρεξηγημένοι στη θεωρία ή στην πράξη. Υπήρξαν μάλιστα και περιπτώσεις που άγγιζαν τα όρια του γραφικού, όπως θα λέγαμε σήμερα ή «φευγάτους καλλιτέχνες». Βέβαια κρίνονταν με τα τότε κριτήρια, κάτι που δεν ισχύει στο σύγχρονο κόσμο όπου και δικαιώθηκαν. Και όταν μιλάμε για αρχαίους φιλοσόφους, δεν αναφερόμαστε σε χιλιάδες, αλλά για καμιά εκατοσταριά ιδιαίτερα άτομα στην πάροδο περίπου δέκα αιώνων.

Δεν πρέπει λοιπόν να ταυτίζονται με τον μέσο άνθρωπο της αρχαίας ελληνικής πραγματικότητας και όσον αφορά στην επιρροή τους στην κοινωνία, αυτή εκδηλώθηκε κυρίως στην ύστερη αρχαιότητα.

Η ελληνική φιλοσοφία δεν υπήρχε πριν το 600 (π.X.) και «τελείωσε» γύρω στον 4ο αιώνα (αναμιγμένη με τη ρωμαϊκή φιλοσοφία). Φαίνεται ότι ήταν αρκετά χίλια χρόνια φιλοσοφίας για την ανθρωπότητα. Και είναι απορίας άξιο, γιατί δεν υιοθετήθηκαν οι φιλοσοφίες, οι σκέψεις, οι προτάσεις τους από όλους τους ανθρώπους για να μπορούσαμε να είμαστε καλύτεροι…

Γι’ αυτό και ο σοφός άνθρωπος συνεχίζει να είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο…

Οι διώξεις…

Ο Ξενοφάνης εξορίστηκε, ο Πυθαγόρας έγινε σκλάβος στην Βαβυλώνα, δικάστηκε για αθεΐα και διαφθορά των νέων, αργότερα εξορίστηκε και οι οπαδοί του κάηκαν μέσα στην σχολή τους ζωντανοί,  ο Ίππασος  εκδιώχθηκε επειδή κοινοποίησε τα απόρρητα της Πυθαγόρειας σχολής και θανατώθηκε με πνιγμό από τους ιερείς και συμπολίτες του, ο Διογένης ο Απολλωνιάτης εκδιώχθηκε στην Αθήνα με την κατηγορία της αθεΐας.

Ο Φαληρεύς μας λέει ότι ο Διογένης κινδύνευσε να διωχθεί στην Αθήνα, διότι θεωρούσε τον αέρα αρχή του παντός, αυτός όμως ο αέρας ήταν πνευματική δύναμη κατ΄ αυτόν που τον ταύτιζε με τον Θεό (Diels. Frg. 51 B 5 – ει του περί φύσεως βλ. 51 Α 8).

Ο Ζήνωνας ο Ελεάτης καταδικάστηκε σε θάνατο από τον τύραννο της πατρίδας του, ο Σωκράτης καταδικάστηκε δια ασέβεια διότι κατά την κατηγορία δίδασκε νέες θεότητες στην πόλη της Αθήνας, ο Πλάτωνας αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα μετά τον θάνατο του Σωκράτη εφόσον το κλίμα ήταν βαρύ ενώ πουλήθηκε ως σκλάβος από τους Σπαρτιάτες, ο Φιλόλαος εκδιώχθηκε μαζί με άλλους Πυθαγόρειους της Μεγάλης Ελλάδας κατά τον διωγμό τους το 430 π.Χ., ο Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης θανατώθηκε από τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, ο Διογένης ο Κυνικός εξορίστηκε και πουλήθηκε ως δούλος.

Ο Σπεύσιππος χαρακτηρίστηκε άθεος, ο Αριστοτέλης έφυγε από την Αθήνα διότι κινδύνεψε να κατηγορηθεί για ασέβεια, ο Καλλισθένης ο Ολύνθιος θανατώθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο ως συνωμότης, ο Μενέδημος ο Ερετριεύς εξορίστηκε ως ύποπτος για προδοσία, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος κατηγορήθηκε για ασέβεια επειδή υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα, ο Ηγησίας εκδιώχθηκε από την Αλεξάνδρεια διότι η διδασκαλία του είχε ολέθρια επίδραση στους νέους, ο Βίων ο Βορυσθενίτης πουλήθηκε ως σκλάβος.

Η Υπατία η Αλεξανδρινή βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε από τον χριστιανό επίσκοπο Κύριλλο ή τον Τζορντάνο Μπρούνο που έμεινε φυλακισμένος 7 χρόνια από την Ιερά εξέταση της εκκλησίας και στο τέλος κάηκε ζωντανός…!

Πίστευαν σε κάτι Θεϊκό;

H έννοια του θείου υπήρχε στην αρχαία φιλοσοφική σκέψη, όταν όμως οι φιλόσοφοι έκαναν λόγο για θεούς, εννοούσαν πάντα ενδοσυμπαντικές φυσικές δυνάμεις. Σε καμία περίπτωση δεν εννοούσαν τον προσυμπαντικό κι εξωσυμπαντικό θεό, ο οποίος αποτελεί αποκλειστικό και μεταγενέστερο δημιούργημα της εβραϊκής σκέψης. Όσον αφορά τον απλό άνθρωπο, δυσκολεύεται να κατανοεί επιστημονικές και φιλοσοφικές έννοιες. Επί πλέον δε –αν και κατʼ αρχήν τα θαυμάζει– δεν μπορεί να ανέχεται τα άτομα, που δεν ακολουθούν τις δικές της ιδέες και πρακτικές.

Σε περιπτώσεις δε που κάποια προσωπικότητα φθάσει στο σημείο να αποστασιοποιηθεί πλήρως από την μάζα, λέγοντας για παράδειγμα: «Κανένας δεν έφτειαξε αυτόν τον κόσμο, ούτε θεός ούτε άνθρωπος» (Ηράκλειτος στους Eφεσίους), τότε η μάζα αντιδρώντας φανατικά στρέφεται άμεσα εναντίον του. Έτσι παρά το ότι στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν οι συνθήκες, που ευνοούσαν την ανάδειξη της ατομικότητας, πολλές προσωπικότητες διώχθηκαν.

Ως παράδειγμα, παρατίθενται ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις διώξεων φιλοσόφων από την απρόσωπη μάζα της αρχαίας Ελλάδας.

Πρωταγόρας

Λόγω του ότι στο βιβλίο του «Περί θεών» ο Πρωταγόρας υποστήριζε, ότι δεν ήξερε εάν υπάρχουν θεοί, οι αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη, έκαψαν τα βιβλία του στην Αγορά κι απέστειλαν κήρυκα και τα μάζεψαν ένα-ένα από όσους είχαν αντίτυπα. [«Δια ταύτην δε την αρχήν του συγγράμματος εξεβλήθη προς Αθηναίων· και τα βιβλία αυτού κατέκαυσαν εν τη αγορά, υπό κήρυκι αναλεξάμενοι παρʼ εκάστου των κεκτημένων» (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», 9, 52).]

Αναξαγόρας

Ο Αναξαγόρας καταδικάστηκε για ασέβεια, επειδή δίδασκε, ότι ο Ήλιος δεν είναι θεός αλλά διάπυρη μάζα. Σώθηκε χάρις στον Περικλή, ο οποίος ήταν μαθητής του και έπεισε τους αθηναίους να του χαρίσουν τη ζωή. Τα λόγια του Περικλή καθώς και η άσχημη κατάσταση της υγείας του Αναξαγόρα εξ αιτίας της φυλάκισής του επηρέασαν τους δικαστές. Αποσύρθηκε στη Λάμψακο, όπου και πέθανε μετά από λίγο.

Διαγόρας ο Μήλιος

Αποκλήθηκε άθεος κι επειδή συκοφαντήθηκε για ασέβεια, φοβήθηκε την απόφαση του Δήμου κι έφυγε από την Αττική. Οι Αθηναίοι τον επικήρυξαν με αμοιβή ένα τάλαντο.

Στίλπων ο Μεγαρεύς

Καταδικάστηκε για ασέβεια προς το άγαλμα της Αθηνάς. Η ποινή του ήταν η εξορία. «Τούτόν φασιν περί της Αθηνάς της του Φειδίου τοιούτόν τινα λόγον ερωτήσαι· “άρά γε η του Διος Αθηνά θεός εστι;” φήσαντος δε, “ναι,” “αύτη δε γε,” είπεν, “ουκ έστι Διος, αλλά Φειδίου·” συγχωρουμένου δε, “ουκ άρα,” είπε, “θεός εστιν” εν ω και εις Άρειον πάγον προσκληθέντα μη αρνήσασθαι, φάσκειν δʼ ορθώς διειλέχθαι· μη γαρ είναι αυτήν θεόν, αλλά θεάν· θεούς δε είναι τους άρρενας. και μέντοι τους Αρεοπαγίτας ευθέως αυτόν κελεύσαι της πόλεως εξελθείν. Ότε και Θεόδωρον τον επίκλην θεόν επισκώπτοντα ειπείν, “πόθεν δε τούτʼ ήδει Στίλπων; η ανασύρας αυτής τον κήπον εθεάσατο;” ην δʼ αληθώς ούτος μεν θρασύτατος· Στίλπων δε κομψότατος».

Δηλαδή: «Αυτός, λένε, ρώτησε κάποτε έτσι για το άγαλμα της Αθηνάς, που είχε κατασκευάσει ο Φειδίας: «Είναι θεός η Αθηνά, η κόρη του Δία;» Όταν του απάντησαν «ναι», «μα αυτή δεν είναι του Δία, είναι του Φειδία», αποκρίθηκε, οπότε συμπέρανε: «Άρα δεν είναι θεός». Επειδή μίλησε έτσι, προσάχθηκε ενώπιον του Αρείου Πάγου, όπου δεν αρνήθηκε ότι τα είπε, αλλά υποστήριξε ότι σωστά μίλησε: «Γιατί πράγματι δεν είναι θεός, αλλά θεά, αφού μόνον οι άρρενες είναι θεοί». Πλην όμως οι Αρεοπαγίτες τον διέταξαν να φύγει αμέσως από την πόλη. Τότε ο Θεόδωρος τον ρώτησε κοροϊδευτικά: «Κι από που το ξέρεις αυτό, Στίλπωνα; Μήπως της σήκωσες το φόρεμα και είδες; Ήταν αυτός στα αλήθεια θρασύτατος, ο Στίλπων δε υπέροχος» (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», 2, 116).]

Αριστοτέλης

Ίδρυσε και διηύθυνε επί 13 χρόνια φιλοσοφική σχολή στην Αθήνα, κείμενη μεταξύ Λυκαβηττού και Ιλισσού, η οποία ονομάστηκε Λύκειο. Κατηγορήθηκε για ασέβεια. [«Ο δʼ ουν Αριστοτέλης ελθών εις τας Αθήνας και τρία προς τοις δέκα της σχολής αφηγησάμενος έτη υπεξήλθεν εις Χαλκίδα, Ευρυμέδοντος αυτόν του ιεροφάντου δίκην ασεβείας γραψαμένου, η Δημοφίλου ως φησι Φαβωρίνος εν Παντοδαπή ιστορία (FHG iii. 581), επειδήπερ τον ύμνον εποίησεν εις τον προειρημένον Ερμίαν, αλλά και επίγραμμα επί του εν Δελφοίς ανδριάντος» (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», 5, 5).] Ο Αριστοτέλης πρόλαβε κι έφυγε από την Αθήνα κι εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, όπου πέθανε μετά από ένα χρόνο.

Ηράκλειτος

Δεν ήταν σύμφωνος με τους Εφεσίους, ούτε ως προς τον τρόπο που ζούσαν («οι δε πολλοί κεκόρηνται όκωσπερ κτήνεα», απ. 29 D-K), oύτε ως προς τον τρόπο που πολιτεύονταν, ειδικά μετά την εκδίωξη από την Έφεσο του αρίστου άνδρα και φίλου του, Ερμόδωρου. Οι Εφέσιοι, ισχυριζόμενοι ότι δεν πρέπει κανείς μεταξύ τους να είναι άριστος, τον εξέβαλαν από την πόλη τους, όπου τον έφαγαν τα σκυλιά («κυνόβρωτον γενέσθαι»: Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων» 9, 3-5).

Πυθαγόρας

Θεωρείται ο θεμελιωτής του μαθηματικού οικοδομήματος της ανθρωπότητας. Ίδρυσε και διεύθυνε τη Σχολή του Κρότωνα, η οποία έφθασε να έχει περί τους 2.000 μαθητές. Λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας της σχολής, ο Πυθαγόρας εισάχθηκε σε δίκη κατηγορηθείς για αθεΐα και διαφθορά των νέων. Το ανώτατο δικαστήριο του Κρότωνα, που τον δίκασε, αποτελούνταν από 1.000 δικαστές. Στάθηκε τυχερότερος του Σωκράτη και αθωώθηκε. Η Σχολή όμως αργότερα κάηκε από τον όχλο, ο οποίος επί πλέον φόνευσε όλους τους πυθαγόρειους, που βρήκε συγκεντρωμένους εκεί, πλην του Φιλόλαου και του Λύσιδος, που κατόρθωσαν να διαφύγουν.

Βυζάντιο: «Μηδένα τολμάν διδάσκειν φιλοσοφίαν»

Η Ρώμη υπήρξε κατά κανόνα ανεκτική έναντι των φιλοσόφων, αν και εκεί έχουν σημειωθεί κάποια κρούσματα διώξεών τους.

Η φιλοσοφία και οι φιλόσοφοι διώχθηκαν όχι σποραδικά και μεμονωμένα, όπως κατά την αρχαιότητα, αλλά μεθοδευμένα από την επικράτηση του χριστιανισμού και ύστερα. Ελεύθερα φιλοσοφούντες άνθρωποι δεν μπορούσαν να δεχθούν τα χριστιανικά δόγματα (αναστάσεις, παρθενογενέσεις, θαύματα κ.λπ.), οπότε η επίθεση της θρησκευτικοπολιτικής βυζαντινής εξουσίας εναντίον της φιλοσοφίας υπήρξε άγρια και ολομέτωπη. Πρώτο θύμα των διώξεων υπήρξε η μαθηματικός Υπατία η Αλεξανδρινή, μια από τις πλέον εξέχουσες φυσιογνωμίες της εποχής της (δ΄ αι. μ.Χ.) στο χώρο της φιλοσοφίας. Ο χριστιανικός φανατισμένος όχλος –οπαδοί του επίσκοπου Αλεξανδρείας Κύριλλου– την κατακρεούργησε. Την έγδαραν και την κομμάτιασαν ζωντανή.

Το 529 μ.Χ. ο Ιουστινιανός κατάργησε την Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, η οποία λειτουργούσε συνεχώς επί 1.000 σχεδόν χρόνια και δήμευσε την περιουσία της. Οι τελευταίοι διδάσκαλοι κυνηγημένοι βρήκαν καταφύγιο στην αυλή του λάτρη του ελληνικού πολιτισμού πέρση βασιλιά Χοσρόη. Το 546 στην Κωνσταντινούπολη φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν γραμματικοί, ρήτορες, νομικοί και γιατροί. Το 562, όπως αναφέρει ο Μαλάλας, «Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο ελληνικών βιβλίων».

Το ότι στο Βυζάντιο αναπτύχθηκε δήθεν φιλοσοφία αποτελεί μύθευμα χριστιανιζόντων συγγραφέων. Η φιλοσοφία στο Βυζάντιο είχε αποκηρυχθεί από την χριστιανική μεταφυσική.

Χριστιανοί άγιοι: «Οι φιλόσοφοι, τα κυνικά καθάρματα»

Τα κηρύγματα των Πατέρων της Εκκλησίας και των χριστιανών αγίων είναι γεμάτα ύβρεις εναντίον των φιλοσόφων, όπως για παράδειγμα του Ιωάννη Χρυσοστόμου: «Που νυν εισι οι τους τρίβωνας αναβεβλημένοι, και βαθύ γένειον δεικνύοντες, και ρόπαλα τη δεξιά φέροντες, οι των έξωθεν (ελλήνων) φιλόσοφοι, τα κυνικά καθάρματα, οι των επιτραπεζίων κυνών αθλιώτερον διακείμενοι, και γαστρός ένεκεν πάντα ποιούντες;» («Εις τους ανδριάντας», ΙΖ .)

«(Οι Έλληνες φιλόσοφοι) ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη» («Εις τον μακάριον Βαβύλαν», λόγος Β , παρ. στ).
Ο Μέγας Αθανάσιος στο έργο του «Περί Ενανθρωπήσεως» έγραψε: «Οι φιλόσοφοι των ελλήνων έγραψαν πολλά με αληθοφάνειαν και τέχνην· επαρουσίασαν λοιπόν κάτι τόσον μέγα όσον ο σταυρός του Χριστού; Διότι μέχρι του θανάτου των τα σοφίσματά των είχον την αληθοφάνειαν, αλλά και όσα εθεωρούσαν, όταν ήσαν ζώντες, ότι έχουν ισχύν, ήσαν αντικείμενα ανταγωνισμού μεταξύ των, και εφιλονείκουν μεταξύ των δια την θεωρίαν των. Και το παραδοξότατον είναι, ότι, ενώ ο Λόγος του Θεού εδίδαξε με πτωχοτέρας λέξεις, επεσκίασε τους περιφήμους σοφιστάς και κατήργησε τας διδασκαλίας εκείνων και προσήλωσεν όλους πλησίον του και εγέμισε τας εκκλησίας αυτού. Και το αξιοθαύμαστον είναι, ότι με την κάθοδόν του ως ανθρώπου εις τον θάνατον κατήργησε τα μεγάλα λόγια των σοφών περί των ειδώλων. Ποίου αλήθεια ο θάνατός ποτε εξεδίωξε δαίμονας;» (50, 5-15.).

Ο Τατιανός (β΄ αι. μ.Χ.), από τους κορυφαίους απολογητές του χριστιανισμού, έγραψε στο έργο με τίτλο «Προς Έλληνας»: «(Ο Πλάτων ήταν) κοιλιόδουλος», «(Ο Αριστοτέλης ήταν) κόλαξ» του Μ. Αλεξάνδρου, «(Ο Ηράκλειτος ήταν) αμαθής», «(Η φιλοσοφία του Ηρακλείτου ήταν) Ηρακλείτου σκότος., «(Ο Εμπεδοκλής ήταν) αλαζών.», «(Ο Δημόκριτος ήταν) αβδηρολόγος», «Δεν ρίπτετε εις τον βόθρον τα υπομνήματα της κακίας μαζί με τον ποιήσαντα Πυθαγόρα;»

Ο Θεόφιλος Αντιοχείας στο τρίτομο έργο του «Προς Αυτόλυκον» έγραψε:
• «Πλάτων δε, ο δοκών ελλήνων σοφώτερος γεγενήσθαι, εις πόσην φλυαρίαν εχώρησεν» (βιβλ. Γ , παρ. 16).
• «(Οι έλληνες σοφοί) ουχί και περί σεμνότητος πειρώμενοι γράφειν ασελγείας… εδίδαξαν επιτελείσθαι…;» (βιβλ. Γ , παρ. 3).

Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς έγραψε στο έργο του «Προτρεπτικός προς Έλληνας»: «Ας εξετάσουμε τώρα και των φιλοσόφων τις δοξασίες περί των θεών, για τις οποίες καυχώνται· ίσως βρούμε, ότι και η ίδια η Φιλοσοφία από κενοδοξία ειδωλοποιεί την ύλη η ίσως μπορέσουμε να δείξουμε κατʼ ακολουθία, ότι θεοποιώντας κάποια δαιμόνια ονειρεύεται την αλήθεια… Ο Κροτωνιάτης Αλκμαίων θεωρούσε θεούς τους αστέρες, που ενόμιζε ότι είναι είδωλα. Δεν θα αποσιωπήσω την αναισχυντία τους· ο Χαλκηδόνιος Ξενοκράτης δέχεται επτά αστρικούς θεούς, τους πλανήτες, ως όγδοο δε θεό υπαινίσσεται τον κόσμο, που αποτελείται απʼ το σύνολο των απλανών αστέρων. Ούτε θα προσπεράσω τους Στωικούς, που λέγουν ότι το θείο διήκει δια μέσου όλης της ύλης, ακόμη και της ατιμότερης, οι οποίοι καταισχύνουν με την αδεξιότητά τους όλη την Φιλοσοφία. Και αφού έφθασα εδώ, δεν θεωρώ δύσκολο να μνημονεύσω και τους Περιπατητικούς.

Ο αρχηγός της αιρέσεως (Αριστοτέλης), επειδή δεν κατενόησε τον πατέρα των όλων, τον καλούμενο ύπατο, νομίζει ότι ο λεγόμενος ύπατος είναι η ψυχή του Σύμπαντος· δηλαδή εκλαμβάνοντας ως θεό την ψυχή του κόσμου, αντιφάσκει ο ίδιος προς τον εαυτό του. Διότι αυτός που περιορίζει την πρόνοια έως τη Σελήνη, έπειτα εκλαμβάνοντας τον κόσμο ως θεό, παρεκκλίνει δογματίζοντας ως θεό τον άμοιρο του Θεού. Εκείνος πάλι ο Ερέσιος Θεόφραστος, ο μαθητής του Αριστοτέλη, θεωρεί θεόν άλλοτε τον ουρανό κι άλλοτε το πνεύμα. Μόνο τον Επίκουρο θα παραλείψω εκουσίως, διότι νομίζει ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για τίποτε, ασεβώντας με όλα όσα λέγει. Αλλά και ο Ηρακλείδης ο Ποντικός; Δεν σύρεται κι αυτός μερικές φορές προς τα είδωλα του Δημοκρίτου;» (64, 66).

«Από που, ω Πλάτων, υπαινίσσεσαι την αλήθεια; Από που η άφθονη χορηγία των λόγων μαντεύει την θεοσέβεια; Σοφώτερα, λέγει, είναι από αυτούς τα γένη των βαρβάρων. Γνωρίζω τους διδασκάλους σου, έστω κι αν θέλης να τους κρύψης· έμαθες την Γεωμετρία απʼ τους Αιγυπτίους, την Αστρονομία απʼ τους Βαβυλώνιους, έλαβες τις σπουδαίες επωδές απʼ τους Θράκες, πολλά σε δίδαξαν οι Ασσύριοι, ενώ τους αληθινούς νόμους και την δοξασία περί του Θεού τα χρωστάς στους Εβραίους» (70,1).

Στο «Συνοδικόν της Αγίας Ζ  ἐν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας» (787 μ.Χ.). περιλαμβάνονται οι επτά αναθεματισμοί, που διαβάζονται και σήμερα κάθε χρόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας στις εκκλησίες:

«Τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν· κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν, άκτιστον δε χαρακτηρίζει ουσίαν, καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις αθεΐαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν και τοις την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστιανών πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος· ανάθεμα τρις.» (Οι φιλοσοφικές απόψεις περί «κτιστού» και «άκτιστου», που αναθεματίζονται εδώ, ανήκουν στους Ορφέα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα, Εμπεδοκλή, Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα κ.α.)

«Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφʼ εαυτών, και την καθʼ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις και ως αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς· ανάθεμα τρις.»

«Τοις λέγουσιν ότι οι των ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντες, ως αλλότριοι της Καθολικής Εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονές εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον η αγνόημα πλημμελησάντων· ανάθεμα τρις.»

Χριστιανική υμνογραφία:

«Την των Ελλήνων απεμώρανε φιλοσοφίαν εν χάριτι…»
Στα χριστιανικά λειτουργικά βιβλία έχουν επίσης γραφεί πολλές ύβρεις εναντίον των φιλοσόφων, όπως για παράδειγμα στην «Παρακλητική» ή «Οκτώηχο», η οποία ισχύει επί δέκα μήνες στη λειτουργική ζωή και λατρεία της Εκκλησίας και περιέχει τροπάρια όλων των ειδών στις 420 σελίδες της, μελοποιημένα στους οκτώ ήχους της. Εκεί αναγράφονται:

• Ωδὴ δ΄, σελ. 165: «Ρητορεύοντες ανόμων κατενώπιον μάρτυρες τον Θεού λόγον, γνώσει ευσεβείας κοσμούμενοι, σοφούς ρήτορας πάντας κατησχύνατε ασεβούντας και τον δυσμενή θανατώσαντες.»
• Στον Όρθρο, σελ. 231: «Κύριε, το απόρρητον μυστήριον της σης σαρκώσεως κηρύξαντες, οι άσοφοι φιλοσόφους κατήσχυναν, τους ρήτορας αλιείς επεστόμισαν και γεγόνασι των εθνών σοφοί διδάσκαλοι, φωτίσαντες τα πέρατα φωτί της θείας γνώσεως, διʼ αυτών διδόν ημίν το μέγα έλεος.»

Όταν καθιερώθηκε η επίσημη εορτή της Ορθοδοξίας, το 843 μ.Χ., πραγματοποιήθηκε φρικτή τελετή, κατά την οποία διαβάστηκε το «Συνοδικόν» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που περάστηκε μετά στο «Τριώδιον» (αρχίζει παραμονή της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει την εσπέρα του Μεγάλου Σαββάτου, καλύπτει δηλαδή εβδομήντα ημέρες λειτουργικής ζωής), όπου αναγράφεται:

• «Ουκ έδει σε, ω παράνομε, ονομάζεσθαι τοιαύτην κλήσιν, μάλλον δε Πυθαγόραν και Κρόνον και Απόλλωνα η τινα των άλλων θεών, ων τον βίον εζήλωσας, τερπόμενος ταις ασελγείαις αυτών.» (Κυριακή της Ορθοδοξίας, πρωί, ωδή ζ΄.)
• «Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα, χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.» (Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου, Β΄ Στάσις, σελ. 309.)
  Στα λειτουργικά βιβλία «Μηναία» (δώδεκα, ένα για κάθε μήνα) διαβάζουμε:
• «Σοφία κρείττονι καλλωπιζόμενος, τους σοφούς των Ελλήνων θεαρχικώ σθένει απεμώρανας…» (Μάρτιος).
• «Σταθηράν επιδεικνύμενος την ένστασιν, Μάρτυς Ευτύχιε, τους των Ελλήνων σοφούς ανδρείως κατήσχυνας…» (Μάιος).
• «Σοφία Θεού Ιουστίνος, ο σοφός κεκοσμημένος, την των Ελλήνων απεμώρανε φιλοσοφίαν εν χάριτι…» (1 Ιουνίου, Ιουστίνου μάρτυρος, του φιλοσόφου, εις τον Κανόνα, Ωδή ζ΄, σελ. 8).
• «Αλιέων ο κάλαμος (ελλήνων) φιλοσόφων το φρύαγμα και (ελλήνων) ρητόρων ρεύματα διετάραξε…» (30 Ιουνίου, των 12 Αποστόλων, εις τον εσπερινό, σελ. 118).
• «Οι των ελλήνων σοφοί, ηττηθέντες τοις σοφοίς δόγμασιν…» (Σεπτέμβριος, Ωδή ε΄, σελ. 137).
• «…καταπτύσας των στωικών φιλοσόφων, των απορρήτων μυστηρίων γνώστης εγένετο…» (3 Οκτωβρίου, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, εις τον δοξαστικόν εσπερινού, σελ. 16).
• «…των γαρ αλιέων ζηλώσας την παρρησίαν και την σκηνορράφων θεολογίαν, την Πλάτωνος μυθολογίαν και την στωϊκήν φλυαρίαν λόγοις και έργοις κατέρραξε…» (Νοέμβριος).

Ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός (1 Οκτ.) έγραψε κοντάκια, που πλημμυρίζουν από ανθελληνικό μένος κι ως τις μέρες μας διαβάζονται στις εκκλησίες από τους ιερείς. Στον ύμνο «Εις Πεντηκοστήν» ψάλλουν χαρακτηριστικά:

• «Τι φυσώσιν και βαμβεύουσιν οι έλληνες;
• Τι φαντάζονται προς Άρατον τον τρισκατάρατον;
• Τι πλανώνται προς Πλάτωνα; […]
• Τι Πυθαγόραν θρυλλούσι τον δικαίως φιμωθέντα;»

Οι χριστιανικές ύβρεις κατά των ελλήνων φιλοσόφων συνεχίστηκαν διαχρονικά αμείωτες. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, αρχηγός της μοναστικής κίνησης των Ησυχαστών (τελευταίοι αιώνες του Βυζαντίου), έγραψε στην επιστολή του προς τον μοναχό Βαρλαάμ: «Οι Σωκράτεις και Πλάτωνες πρέπει να παραμερισθούν από το νου σου.»

Διωγμοί από το Πατριαρχείο και επί Τουρκοκρατίας

Ο διαφωτιστής και αρματολός Χριστόδουλος Παμπλέκης έγραψε το 1786 βιβλίο με τίτλο «Περί Φιλοσόφου, Φιλοσοφίας, Φυσικών, Μεταφυσικών, Πνευματικών και Θείων Αρχών». Στο περιεχόμενο του έργου του αρνήθηκε τα θαύματα. Το Πατριαρχείο εξαπέλυσε λίβελλο εναντίον του και τον αφόρισε.

Στὸ βιβλίο «Αντιφώνησις», που εξέδωσε ο άγιος Αθανάσιος Πάριος στην Τεργέστη το 1802 αναγράφεται: «Το γένος των ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι έλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόρες, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλεις και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι (= ανοητολογούντες), αλλά διατί έλειψαν οι Αθανάσιοι, οι Βασίλειοι, οι Κύριλλοι.»

Στiς 27 Μαρτίου 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ συγκρότησε πατριαρχική σύνοδο «περί καθαιρέσεως των φιλοσοφικών μαθημάτων» με κύριο στόχο τις επιστήμες κι ειδικότερα τη φιλοσοφία.

Newsbreak.gr

Cherokee21